Mijn lijst met blogs

woensdag 28 oktober 2009

even rust

Beste vrienden,
Ik ben er een paar dagen tussenuit.
Tot volgende week dus met, wie weet, weer iets om te schrijven.
groetjes

dinsdag 27 oktober 2009

award


Geheel onbekend en dus ook onverwacht kreeg ik op de blog een "award". Veerle, dank je voor de deze attentie. Het is plezant om het te lezen. En het bemoedigt me om ermee door te gaan.
Ik zal proberen 10 weetjes over me neer te schrijven. Niet in volgorde van belang, eerder in hetgeen me te binnen schiet.






1. Als vader van 4 dochters (9-15 jaar) heb ik het eigenlijk vrij druk. Mede daarom is het af en toe een tijdje stil op de blog.
2. Maar dat drukke leven zal wel altijd een onderdeeltje van me blijven. Daarom zoek ik ook rustpunten en kies ik bewust voor een aantal dingen die voor mij belangrijk zijn. Ja ik ben daarin af en toe egoïstisch.
3. Geboren in 65 maakt dat ik in deze midlife al een aantal jaren op zoek ben naar zingeving in plaats van door het leven te hollen. Op deze zoektocht ben ik al vele mooie mensen tegen gekomen die, als je je open stelt ook hun verhaal hebben. Ik vind er erkenning en vriendschap.
4. Een van die ontmoetingen is het jaarlijkse mannenweekend van Compadres en het eigentijds festival in Nederland waar ik vele mooie mensen heb ontmoet. Het zijn weekenden waarin er een zeer grote openheid heerst.
5. Dagdagelijks geef ik les aan 18 jarigen van het laatste jaar middelbaar onderwijs. Deze leeftijdsgroep is echt de groep waarmee ik het liefst werk. Ik doe mijn werk dan ook ontzettend graag en fiets elke dag met plezier naar school. "Wie zijn werk graag doet hoeft niet te werken"
6. Lesgeven heeft ook het voordeel dat je veel vakanties hebt. Deze tijd vul ik o.a. op met de zorg voor enkele dieren op de boerderij waarin we wonen. Een paardje, schapen, hond, kippen, konijnen, ... Ze houden mij en de kinderen vele uren buiten.
7. En buiten ben ik graag. Van jongsaf zit ik veel in de bossen. Genieten van de stilte, de pracht, de dieren.
8.En hieruit is ook de fotografie gegroeid. Een hobby die enkele jaren stil heeft gelegen maar nu toch weer meer aandacht krijgt. Hopelijk krijg je er nog meer van te zien.
9.En als er dan nog wat tijd overschiet zet ik me achter de piano om op een heel beperkt niveau wat te spelen. Die liefde voor muziek hoop ik wat te kunnen doorgeven. Voorlopig blijkt dat wat te lukken. De 4 dochters spelen allemaal muziek (clarinet, dwarsfluit, piano). Maar ook een goed boek of af en toe een optreden laat ik niet liggen.
10.Nog één plaatsje te vullen. ....misschien nog iets over mezelf.
Over het algemeen heel rustig, soms te rustig. Ik zou het beter eens wat meer zeggen wat ik voel. Maar mijn relativeringsvermogen is toch één van mijn sterke kanten denk ik.
Verder ben ik iemand die mensen rondom me nodig heeft. Ik hou van mensen. Ik hou van jullie!

Zo, dit is al een begin. Op de blog staat af en toe nog wel wat meer.
Veel leesplezier!

donderdag 22 oktober 2009

ochtend

7.00u : ik lig wakker maar moet niet uit bed.
Toch blijf ik de laatste jaren niet meer liggen.
Als ik wakker ben sta ik op.
Alhoewel nog donker, zie ik toch een open hemel.
Dit zou wel eens een mooie ochtend kunnen worden.
Daarom neem ik even later de fiets
en ga naar een van de reservaatjes in de buurt.
fototoestel mee.
Het nog warme water geeft bij dit koude weer
een mooie nevel boven het wateroppervlak.
iets mysterieus,















En dan genieten van de grote activiteit die er al is
eenden, ganzen, aalscholvers, en zelfs een ijsvogel die een visje vangt
en wachten op de zon die zijn mooie gloed gaat laten zien
















Maar zie je de wolken ook opkomen?
Ze waren de zon juist iets voor.
Ik heb de zon die voormiddag niet meer gezien.
Een volgende keer dan maar?














En later zag ik dat de hele tijd dat ik daar was
er een reiger achter deze rietbos aan het vissen was.
of was hij ook aan het genieten?

woensdag 14 oktober 2009













Ik heb vele dromen
over dingen die ik zou willen doen
als kind droom je veel
en vertel je er uitbundig over
als volwassene droom je,
maar je vertelt het niet,
Je wilt normaal doen,
en toch ....
toch blijft die droom,


Dit tekstje las ik op een site van iemand met een droom.
haar droom over een tocht naar Compostella.
Waarom maken we ( ik? ) te weinig onze dromen waar?
Al zijn het maar hele kleintjes, ik wil er toch meer aandacht voor hebben.



Een avontuur, geen “avontuurtje”, zeg ik jullie . Dit is geen Temptation Island, geen Robinsonsoap, adrenalinekick noch late roeping.

Al evenmin een postmidlifecrisis en vergeet ook maar dat premenosyndroom.
Creatieve veronderstellingen, dat wel…
Dit is geen bevlieging, geen zweverig dromen, geen waanzinnig plan of vlucht uit de werkelijkheid, geen één nacht ijs.
Dit is wat ik zo graag wil.
“De eerste aanwijzing dat we onze dromen aan het doden zijn, is tijdsgebrek… Het tweede symptoom van de dood van onze dromen zijn onze onzekerheden… Het derde symptoom van de dood van onze dromen ten slotte, is rust. Het leven wordt een zondagmiddag. Het verlangt geen grootse dingen meer van ons, eist niet méér dan wij kunnen geven. Dan denken we dat we rijp en volwassen zijn en zetten de fantasieën uit onze jeugd aan de kant en worden “realistisch”.
We kijken verbaasd op wanneer iemand van onze leeftijd zegt dat hij nog dit of dat van het leven wil. Maar diep in ons hart weten we dat we onze dromen hebben verraden.
(P. Coelho)

dinsdag 13 oktober 2009












Deze onscherpe foto had ook wel iets.


maandag 12 oktober 2009

afscheid















voor een lieve vrouw die afscheid nam van een goede vriendin

AFSCHEID

Afscheid nemen is met zachte vingers

wat voorbij is dichtdoen en verpakken

in de goede herinnering.

Is verwijlen bij een brok leven

en stilstaan op de pieken van vreugde en verdriet.

Afscheid nemen is met dankbare handen,

weemoedig meedragen alles wat waard is

om niet te vergeten,

is moeizaam de draden losmaken

en uit het spinrag der belevenissen

loskomen en achterlaten en niet kunnen vergeten

Leven is - vanaf de geboorte-

voortdurend afscheid nemen.

Loshaken om voort te gaan.

Zichzelf verliezen om zichzelf te vinden.

Het risico nemen van de graankorrel

om vruchten voort te brengen.

Afscheid nemen is het moeilijkste in het leven.

Men leert het eigenlijk nooit.

(Toon Hermans)

dinsdag 6 oktober 2009

fotografie














Ooit schreef ik over één van mijn hobby's : fotografie
En nu ik enkele weken wat meer tijd heb,
wil ik jullie hier ook wel wat van laten zien.
Geniet ervan,
of geef gerust je eigen mening.
Zo kan ik er ook van leren.
Deze werd begin dit jaar genomen tijdens die wondermooie winterweek.
Hier zal je er nog van zien.

ziek?




















Nee, ziek niet echt.
Maar een kleine operatie aan de knie zorgt er wel voor dat ik nu enkele weken thuis ben.
thuis zijn en niet veel kunnen of mogen rondlopen.
De dieren in de weide, vele onafgewerkte klusjes, ...
Alles laten staan,
gewoon stilzitten.
alles aan de huisgenoten overlaten of de dingen gewoon uitstellen.
En,
Het geeft me ruimte om andere dingen te doen.
telefoneren, vrienden ontvangen en er alle tijd voor hebben.
blogs lezen en af en toe iets schrijven,
Maar vooral veel lezen en genieten van de dagen alleen zijn.
Weg uit de alledaagse drukte
alle tijd voor mezelf,
en daarvan genieten.